Een nieuwe wereld vol verrassende indrukken

1 week?

Lang hebben we uitgekeken naar onze reis naar Kenia en Burundi. Op 22 oktober was het zover. Het afscheid nemen van vrienden en familie was pittig, maar ik denk het bij een vertrek hoort. In het weekend en op maandag heb ik iedereen nog een hand/knuffel of kusje kunnen geven.

Op maandagavond hebben we met alle vrienden nog een bakje koffie gedronken en op dinsdag heeft ma ons naar het treinstation gebracht. Het inchecken en het vliegen naar onze eerste tussenstop, Cairo, ging zeer voorspoedig. Het tweede deel echter een stuk minder. Nadat we een uur onderweg waren gaf de piloot de mededeling dat het vliegtuig kapot was en dat we terug moesten. Natuurlijk zorgde dit voor onrust in het vliegtuig, en dat bleek achteraf niet ongegrond. Er bleek een motorisch probleem te zijn, waardoor we met een ander vliegtuig naar Nairobi zijn gevlogen.

Door de vele indrukkken heb ik besloten om het verslag per dag te doen. Daarnaast hoop ik dat de foto’s een aanvullende indruk geven van hetgeen wij meemaken.

23 oktober
Om kwart voor zeven lokale tijd stappen we de aankomsthal uit. Daar staat onze gids Wilson en een taxichauffeur op ons te wachten. Nairobi blijkt een zeer hectische stad te zijn met verkeerssituaties die we in Nederland niet gewend waren. Een groen stoplicht is leuk, maar het betekent niet automatisch dat je kan gaan rijden. Dat ligt eraan wie er voorrang neemt. Eerst de tassen naar het hotel brengen en dan naar olifanten en giraffen. Het hotel bleek iets anders dan we gewend zijn. Gaten in de muur, harde bedden, koude douche; maar zeker niet slecht bleek de dagen erna.

Een olifantenweeshuis en giraffenopvang bezoeken blijkt een mooie start te zijn van het ‘wildlife’ in Kenia. Olifanten aaien; voetballende olifanten; de giraf een kus geven zijn dingen die je normaal in Nederland niet vaak doet. Wanneer wij de giraffen een kus gaven moest ik denken aan ‘dikkertje dap stond op de trap om de giraffe een kusje te geven’. Vergeleken bij de meeste Kenianen zijn wij namelijk behoorlijk robuuste Europeanen.

Daarna stond nog een ‘lunch op ons te wachten’. Hoewel we gewaarschuwd zijn om goed uit te kijken met eten en drinken besluiten we onze gids te volgen naar een lokale eetgelegenheid waar ‘een soort van chickenburger, halve kip en iets wat lijkt op friet krijgen’. Halverwege de maaltijd denken we dat er een staatsgreep is uitgebroken; maar een soldaat met een wapen waar Diederik nog jaloers op zou zijn blijkt ook gewoon even te komen lunchen.
Verder hebben we deze dag gerust en bijgeslapen van alle nieuwe indrukken.

24 oktober
Na het ontbijt, waarbij ze de eieren gewoon in een pannetje op de grond bakken, vertrekken we richting het busstation om de bus naar de thuishaven Amboseli van onze gids te nemen. Wilson vraagt vriendelijk aan ons of we een taxi willen of de voorkeur geven aan een wandeling. Wij kiezen het laatste. Dit blijkt ochtendgymnastiek te zijn. Het lijkt op ‘ren voor je leven’ door het absurde verkeer in Nairobi. Pa is echter soldaat geweest, benadrukte hij, waardoor hij goed wist hoe je een stevige wandeling moet maken. Het is een aparte indruk als je op duizenden mensen de enige blanken personen bent, maar dit is ook vice versa natuurlijk. Wilson loodst ons door het verkeer heen en we belanden in een busje voor de reis.

Eindelijk rust dachten we. Het bleek echter anders te zijn. Ik had nog wel genoeg beenruimte, maar pa zat als een ingeblikt sardientje voorin het busje; dat bleek ook wel bij het uitstappen; hij leek 20 jaar ouder. De snelweg betekent 1 baan voor verkeer naar Amboseli, 1 baan voor het verkeer naar Nairobi. Inhalen is echter geen probleem, behalve als je de snelheid van je tegenligger verkeerd inschat. Dat gebeurde echter voortdurend, waardoor we zeiknat van het zweet na een busrit van 4 uur uit de auto stapten.

Aangekomen in Kimana pikt huisgenoot Peter ons op met de trike. We vertrekken over een weg vergelijkbaar met een akker richting Namelok, waar ons gastenverlijf is. Rijden door een streek waar iedereen je aanstaart, huizen gemaakt zijn van koeienpoep of golfplaten, giraffen langs de weg lopen, en waar mensen met gigantische oorlellen lopen die een gewaad om hun lijf heen hebben. Apart en verrassend zijn daarom wel woorden die van toepassing zijn.

Aangekomen in ons gastenverblijf blijken we allebei een bed te hebben en een goed onderkomen. Beter dan veel huizen die erom heen staan. Dit is het ook wel zo ongeveer. Douchen doe je door middel van koud water in een teil doen en dan over je heen gooien. Het toilet gebruik je hangend. Het heeft ook wel een paar dagen geduurd voordat de grote behoefte eruit kwam. ‘s Avonds eten we geitenvlees met wat groenten; heerlijk!!!

De avond valt vroeg in (rond half 7) waardoor we op tijd met onze olielamp naar ons verblijf gaan.

Vrijdag 25 oktober

We hebben een kleine Toyota gehuurd en zijn van plan om daarmee op safari te gaan naar het Amboseli Park. De tocht naar een normale weg houdt het volgende in: je stapt in de auto en na een half uur ben je drijfnat van het zweet.

Maar wow; het blijkt zo mooi te zijn. Het gevoel van ruimte, de savanne, wilde dieren rond je auto: echt geweldig! Je kunt minutenlang rondkijken met een gevoel alsof je eindelijk beseft wat vrijheid en ruimte is.
Na de safari neemt Wilson ons mee naar zijn roots: de Masaii. Het is een dorp waarbij de mensen nog proberen t e leven zonder enige hulpmiddelen: geen elekriciteit of stromend water. De huizen zijn heel laag; gemaakt van koeienpoep en ze stinken enorm als je erin zit. En slapen lijkt me lastig op een bed wat bestaat uit taken, maar het blijkt te kunnen.

Daarna gingen ze een welkomstdans doen, waar wij later ook aan deel moesten nemen. En ja, zelfs pa heeft ‘gedansd’. Het is een aparte manier van springen en roepen, maar ook indrukwekkend en leuk. Gelukkig hebben ze na het dansen voor ons gebeden; waarvoor hebben we nog steeds geen idee. Vlak voor het vertrek werden we meegenomen voor souvenirs. Pa bleek hier slecht tegen bestand te zijn en uiteindelijk hebben we ongeveer 10 armbanden en een ‘geluksknots’.

Zaterdag 26 oktober
We gaan inkopen doen op de markt in Oloitoktok. De markt blijkt iets te verschillen van de onze, maar leuk is het zeker. Slippers gekocht, gemaakt van autobanden; en behoorlijk veel fruit. Wat opvalt is de vriendelijkheid van alle mensen richting ons.

‘s Middags vertrokken we naar een vallei en hebben daar een wandeling gemaakt met zowat alle plaatselijke kinderen die ons overall volgden. Pa loopt hand in hand met een paar donkere kinderen door de uitgedroogde rivier. Bij vertrek hebben alle kinderen een zuurtje gekregen. Dit blijkt zo geweldig te zijn. Je gaat je bijna schamen als je bedenkt wat wij dagelijks naar binnen werken.

Daarna een vertrek naar de moeder van Wilson. Een relatief mooie hut, op de grens van Kenia-Tanzania. Hier hebben we een bakje welkomstthee op met een heerlijke versnapering van tomaat en ui. Zoals elke terugrit was ook deze heuvelachtig en woest; eigenlijk gewoon onverantwoord voor een auto.

Wat ons opvalt zijn de vele mensen die je ziet lopen met 20-litervaten. Het blijkt echt waar te zijn dat mensen uren lopen voor water. Je gaat steeds meer begrip krijgen voor de trage ontwikkeling van sommige Afrikaanse landen. Mensen leven om in leven te blijven en voor hun kinderen. Je bent zowat de hele dag van huis om even naar de markt te gaan of om water te halen. Voor onze begrippen triest en armoedig, voor Afrikaanse begrippen heel normaal.

Terug in Kimana is een kerkkoor aan het zingen, dat het podium doet trillen en met een gevoel voor ritme waar menig Europeaan jaloers op is.
Na weer een enerverende dag maken we weer geitenvlees klaar met wat groenten en nemen een heerlijke ijskoude douche.

Zondag 27 oktober
Mijn eerste Afrikaanse zondag zal ik niet snel vergeten. Rond 7 uur opstaan, je bent altijd vroeg wakker hier; en een ontbijt klaarmaken. Daarna besluit ik een balletje te gaan hooghouden wat ervoor zorgt dat kinderen de kerk verlaten en komen kijken naar ‘een mzungu met een primus’ (een witte man met bal met lucht’.

Daarna zijn we samen naar de kerk gegaan om te kijken wat het was. Een hele bijzondere ervaring; mensen springen, dansen en zingen; bidden en danken voor alles wat ze gekregen hebben (ik vroeg me echt af; wat dan??). De kerkdienst duurde in totaal 5 uur. We hebben na 2 uur de dienst toch maar verlaten; Swahili blijkt een lastige taal te zijn en je wordt er stokdoof. We hebben wel een warm welkom gehad in de kerk, want we werden gevraagd om naar voren te komen en te vertellen wie we waren. Nadat pa het ‘God bless you all’ gebruikte werd er uitzonderlijk geklapt. Harm en ik deden wel insanity oefeningen soms, maar het dansen in de kerk is nog heftiger dan dat. Op een voor ons aparte manier loven ze God op een hele oprechte wijze. Het lijkt een soort uitlaatklep van een armoedige en zware werkweek.

In de middag heeft pa zijn e-reader gepakt en is wat gaan lezen en zijn Wilson, Peter en ik gaan zwemmen. Een heerlijke manier van ontspannen na een aantal indrukwekkende, maar ook zware dagen.

Maandag 28-10
We gaan naar Tsavo; een nationaal park op nog geen 90 kilometer afstand. We hadden ingecalculeerd rond de middag er te zijn; zoeken naar een hotel en lekker rusten. Dit bleek anders te gaan, zoals alles hier niet volgens planning loopt. De auto had nogal wat kuren en de weg was nog verschrikkelijker dan wat we hadden meegemaakt. Dit zorgde voor een 5 uur durende autorit over een afstand van 70 kilometer. Toen viel de auto stil; Wilson had gelukkig kennissen in deze buurt waardoor we geholpen werden. Dit houdt het volgende in: 1 monteur kijkt wat er mis is met de auto en 10 andere mensen staan erbij te kijken en geven je een hand. Tja; als het altijd zo bloedheet is, zou ik ook zeker niet hard werken. Dat doen ze hier dan ook meestal niet. Alles heeft een tijd, of eigenlijk geen tijd.

De auto is gemaakt en we vertrekken weer. Ongeveer 10 kilometers voor de ingang van het park valt de auto weer stil, maar nu is het probleem groter. We hebben geen verbinding meer met de buitenwereld en de kans dat er een auto langskomt is zeer gering. De wilde dieren zijn echter niet gebonden aan de parkpoort; die is er puur voor de toeristen. Wilson en pa proberen de auto te maken en ik sta op de uitkijk voor leeuwen en wilde honden. Heel apart en ik zag het als een grote grap allemaal, maar Wilson bleek echt bang te zijn, omdat er wel meerdere keren leeuwen en dergelijke zijn gesignaleerd in dit gebied.

Gelukkig had pa nog verbinding waardoor we dezelfde monteur weer konden bellen. We hadden ons echter niet goed voorbereid. Dit zorgde ervoor dat we vanaf ‘s morgens na het ontbijt geen drinken of eten meer hadden gehad. Als je daarbij 35 graden en een felle zon optelt krijg je als uitkomst dat je behoorlijk dorst hebt. Na ongeveer drie uur te hebben gestaan kwam de monteur 2 knechten, inclusief drinkwater. Na lang overleg hebben ze ons naar de parkpoort gesleept. Daar aangekomen bleek het park gesloten te zijn en konden we kiezen voor een overnachtig van 250 euro per person of teruggaan. Blijkbaar hebben onze vermoeide gezichten gevoelens doen veranderen, want ze nodigden ons uit om in een ‘rangerhut’ te slapen (de ranger moest wacht houden voor stropers). We kozen voor deze optie: een vervelende dag krijgt een mooi einde. i

Dinsdag 29-10
Een tocht door Tsavo-West is schitterend. Mooi landschap, veel wilde dieren: kortom een echte safari. Halverwege de middag is onze auto gerepareerd en besluiten we om de terugtocht te wagen. Dit gaat ‘goed’. Nog steeds een dramatische rit, maar we rijden in ieder geval. Enkele kilometers voor het bereiken van een normale weg stopt de auto er weer mee. Het gaspedaal blijkt niet meer te werken. Hoewel we de hele weg bijna geen auto meer tegen zijn gekomen en ik me al had voorbereid op een overnachting in de auto, komt er een auto langs rijden die bereid is om ons te slepen tot de snelweg. Op de snelweg moest deze auto een andere richting op, maar gelukkig liep het gestaag omlaag. Met alarmlichten aan probeerden we op deze wijze Kimana te bereiken, zodat we ieder geval konden overnachten. Na een paar kilometer was de accu echter leeg en bleek het niet meer omlaag te lopen. Het volgende besluit doet onrealistisch klinken, maar het kan hier blijkbaar gewoon en het is ook zo gegaan: de auto valt volledig stil en heeft geen licht meer; pa stapt achter het stuur en Wilson en ik gaan duwen. Wanneer er een brommer of auto aankomt schijnen we met licht van de telefoon op de auto.

Aangekomen in Kimana blijkt een monteur ons nog te willen helpen en krijgt de auto gemaakt, zodat we uiteindelijk om 23.45 naar bed kunnen.

Woensdag 30-10
Relaxing dag. Heerlijk zwemmen bij een groot hotel. 30 minuten rijden; onderweg nemen we mensen mee die anders hadden moeten lopen en komen we giraffen tegen, die we ongeveer als honden gaan zien; zo normaal.

Zittend in de bak van de trike kijk ik om me heen en besef ik weer hoe mooi de natuur en het landschap is; puur genieten!

Donderdag 31-10
Een rustige dag met een autoreparatie blijkt weer een heel lang verhaal te zijn met allerlei obstakels en vertragingen, maar dat is zo normaal dat ik het beschrijven deze keer over ga slaan.

De eerste dag van het regenseizoen begint vandaag. Wilson en ik waren zojuist boodschappen doen en hadden het huis netjes afgesloten. Pa en Peter waren de huurauto even terugbrengen, maar wisten niet dat we het huis hadden afgesloten. Een half uur later kwamen we thuis waar een bijna naakte en doorweekte vader ons op stond te wachten: behoorlijk grappig om te zien. Als het regent, dan valt er in ieder geval veel. Volwassen mensen en kinderen zijn dolblij en springen en juichen vanwege de regen; in Nederland klagen we erover.

Vrijdag 1-11
De reis naar de kust gaat beginnen. We hebben ons al voorbereid op een pittige reis en niet onterecht blijkt. Prijstechnisch best een goede deal gesloten: 150 euro voor drie personen voor een taxirit van 10 uur. Maar het bleek weer een risicorit te zijn, waarbij spookrijden om de file te ontwijken geheel normaal l te zijn: doorgetrokken strepen hebben hier geen betekenis. Onderweg nog aangehouden door de politie, de verzekering klopte niet. Geen probleem echter; je koopt de politie namelijk gewoon om voor een paar euro. Daarnaast staan er borden dat je uit moet kijken voor overstekende leeuwen en moet je af en toe remmen voor overstekende koeien en geiten. Toch iets anders dan het leven in Nederland, maar het went.

Nu verblijven we op een heerlijke locatie 200 meter van het strand van Diana Beach. Soms een beetje opletten voor stelende apen, die geen angst hebben om het appartement te betreden. Behoorlijk vervelend allemaal hier: rond de 35 graden en een lekker briesje; ik merk nu al dat reizen echt heel zwaar kan zijn.

‘s Avonds zijn Wilson en ik even naar een beach club gelopen en hebben wat gedronken daar. Apart om te zien dat menig Europeaan voor gaas gaat door een zeer ritmegevoelige; maar veel jongere Keniaanse vrouw. Blij dat we pa niet hebben meegenomen. Ik vertrouw pa wel, maar een afwijzende hint wordt hier heel slecht begrepen.

Ik ben het verhaal aan het schrijven en besef dat het behoorlijk lang is,maar hopelijk niet langdradig. Er zijn zoveel dingen die ik vergeet om goed te beschrijven: pa aan de snuiftabak; de combinatietaal waarmee pa zich verstaanbaar maakt; kinderen die je aan willen raken en altijd roepen ‘ how are you’; voetballen met een krantenbal; jongetje in de lucht springend met een fooi van 10 cent; slagers waarbij de geiten ongekoeld in de winkel hangen (we eten ze echter wel; en het is best lekker).

Ik vergeet nog heel veel, maar het zijn zoveel indrukken de eerste week, waardoor het wel nodig is om iets te schrijven. Hopelijk volgen de foto’s snel, maar internet is hier een drama.

Liefs,
Ad
(en Hans natuurlijk)

P.s. een voorbeeld van een Engels vraag van pa aan Wilson over de geboorte van donkere kinderen: hebben die baby's darkness, zoals donkeys zijn? Hij wilde vragen of donkere kinderen licht of donker ter wereld komen; maar hij vroeg of ze duister zijn en op ezels lijken:)