Het einde van mijn reis in Afrika komt in zicht!

Na een lange tijd zonder een verhaal, is het weer zover. Momenteel verblijf ik in de zonnige surfplaats Jeffrey's Bay waar we (mijn Australische maatje Paul en ik) genieten van het surfen.
De veranderingen in de laatste paar maanden zijn groot geweest. Elk Afrikaans land wat ik tot nu heb bezocht is zo divers en heeft zijn eigen kenmerken. Gestart in Kenia waar we hebben
genoten van de lokale gastvrijheid en samen met pa een paar hele mooie weken en ervaringen hebben gehad; evenals Burundi. Daarna kwam Ethiopie, waar ik het werk van Compassion in de praktijk mocht zien en vele fantastische mensen mocht ontmoeten. Daarna begon het zelfstandig reizen in het zuiden van Ethiopie waarbij ik geconfronteerd werd met de meest abnormale leefgewoontes van stammen; zelfs marteling van vrouwen was een ritueel wat ik heb gezien. De vrouwen sprongen van blijdschap in de lucht als ze geslagen werden met de zweep; de kern van het ritueel is nog steeds een raadsel voor mij. De grensgevechten bij de grens van Ethiopie naar Kenia was een totaal andere ervaring. Het meerijden met 2 Russen richting Nairobi volgde. Oeganda was het volgende station. Vanuit Oeganda naar Tanzania waar de safaris werkelijkheid werden.Na een korte vakantie op Zanzibar doorreizen richting Malawi met het uitgestrekte Lake Malawi en de gastvrije inwoners. Zambia was een andere wereld; ze hadden daar zelfs stoplichten. Aan de andere kant ook weer echt Afrika als je op een campsite in de hoofdstad gewoon zebra's en giraffes rond je tent hebt lopen. De wonderlijke Victoria Falls in Zimbabwe; Chobe National Park en de Okavenga Delta in Botswana. En hier was ik gebleven bij mijn vorige verslag.

Sorry Agnes dat ik vrij lang heb gewacht met mijn volgende verslag. De reden is in ieder geval niet geweest dat ik te weinig heb meegemaakt.

Op Frank (mijn broertje zijn verjaardag) hadden we een lange busreis richting Namibie die vooral in mijn herinnering blijft door onze 2 Koreaanse medereizigers die beide aan de diarree waren, maar niet durfden te vragen om te stoppen voor een toilet. Als er dan eindelijk een stop was om te plassen was er natuurlijk geen wc te bekennen. Aardige reisgenoten waren het zeker en redelijk afhankelijk van hun telefoons en Ipads. Dat was een voordeel op de volgende campsite waar iedereen naar bed ging maar alle electronica bij de 2 Zuid-Koreanen werd achtergelaten omdat zij toch naast de stopcontacten blijven zitten tot alles is opgeladen (ook dit is Afrika; je eigendommen moet je altijd in het zicht houden).

Op 28 januari hebben we een lange reis voor de boeg richting Etosha National Park. Doordat 2 anderen en ik (ik heb normaal al geen geweldige ogen; laat staan in het donker) besluiten om niet deel te nemen aan de nachtsafari komen we in contact met een net gearriveerde truck 20 Scandinavische vrouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat je slechter gezelschap kunt hebben om wat te praten en de avond door te brengen.
We rijden zuidwaards richting Zuid-Afrika. De campsites waar we verblijven bieden ons de mogelijkheden om te knuffelen met Cheeta's en ze te voeren. Indrukwekkende en ontzettend sterke dieren; mooie ervaring om naast deze 'wilde' dieren op de grond te liggen en te genieten van hun gezelschap.

Het leven is zo normaal geworden. Ik vind het heerlijk om 's morgen voor ontbijt een stuk te gaan hardlopen en te genieten van de natuur; goed om je heen kijkend of je geen wilde dieren ziet. Daarna is het meestal een paar uur reizen naar de volgende bestemming. Voor het heetst van de dag wil je op de volgende bestemming zijn. Ik klaag absoluut niet, maar het was gewoon bloedheet in deze woestijn. 31 januari vertrokken we richting Spitzkoppe met zijn geweldige rotsen en bergen om geheel in stijl te genieten van de mooie zonsondergangen. Kon ik me in Nederland niet echt voorstellen. Samen met een paar mensen een heuvel beklimmen met een picknicktas bij en genieten van de natuur en zonsondergang. De volgende dag vergisten we ons een uur in de zonsopkomst, waardoor we een uur hebben zitten koukleumen op de top van de berg tot de zon eindelijk eens door zou komen.

Bij de reis naar Spitzkoppe kwamen we verscheidene lokale stammen tegen die; hoe ongelooflijk ook; hier kunnen leven. Overdag is het bloedheet en 's nachts behoorlijk koud; regen valt er bijna niet en water is nergens te bekennen. Ik heb in Afrika ook meer blote borsten gezien dan ik ooit nog in mijn leven ga zien; alleen is het hier vanwege de traditie of een gebrek aan geld voor kleding. Volgende bestemming was het 'ontzettend Duitse stadje' Swakopmund.
Een mooie plaats, direct aan de Atlantische Oceaan, waar we de Quadbiking in de duinen en Sandboarding hebben gedaan. Op 3 februari hebben we een korte reis richting Sossusvlei waar we 2 dagen verblijven. Vanuit hier gaan we richting de woestijn met zijn hoge duinen. Een halfuur klimmen om op de top van de duin te komen is vrij uitputtend, maar is het zeker waard. Het uitzicht waar je van kunt genieten is onbeschrijflijk. Kilometers en kilometers lang geen leven te bekennen, alleen zand en rotsen. Klinkt behoorlijk saai, maar degene die weten waar ik over praat zullen beamen dat het heel mooi is.

5 februari richting Fish River Canyon, de op 1 na grootste canyon van de wereld. De dag erna rijden we Zuid-Afrika binnen en doen we een relaxte kanotocht over de rivier. Tenminste voor ons was het vrij relaxed. Paul en ik waren wat aan het dollen met wat groepsgenoten en verder heerlijk genieten van het zonnetje. Onze Koreanen bleken wat minder aanleg te hebben voor peddelen. Ze dreven alle kanten op behalve de goede en waren zoveel mogelijk lucht aan het wegpeddelen. Onze gids legde ons nog uit dat de voorste de motor is en de achterste het stuur; bij hun kano waren zowel de motor als het stuur defect. Totaal uitgeput kwamen ze een uur na ons binnen.

Blijft voor mij toch een rare gewaarwording. Lee en Jay (onze Koreanen; dit zijn overigens niet hun namen, maar de uitspraak daarvan is gewoonweg onmogelijk) vonden het leuk om in een groep te reizen, maar houden totaal niet van sociaal contact. Spelen de hele dag op hun Ipad en slapen in de bus. Geen probleem natuurlijk, maar het is vrij vervelend als de rest de probeert te slapen en je tent is naast hun tent. Ik heb me altijd voorgehouden dat ze aan het praten waren of spelletjes aan het doen, maar ze hielden het in ieder geval tot halverwege de nacht vol.

6 februari volgde een wijnproeverij, ik mag mezelf nu ook een kenner noemen; al is het eigenlijk meer een liefhebber dan kenner. Dat is overigens wel een probleem voor Zuid-Afrika; alcohol is gewoon te goedkoop. 1,50 voor een halve liter bier mag als normaal worden beschouwd. Een fles wijn in een restaurant kun je onder de 10 euro wel bestellen. Ontzettend gevaarlijk allemaal:)

En dan ........naar Cape Town. Aangekomen in Cape Town lijkt het wel een stad in Europa. Hoge gebouwen, mooie auto's en vele dure winkels. Backpackers Ashanti blijkt een heerlijke plaats te zijn om te gebruiken als uitvalsbasis voor de komende weken. Ik moest er in het begin even aan wennen dat er genoeg reizigers zijn die zelfs in de vroege morgen snakken naar een joint. Nja, de ene persoon ontbijt en de ander rookt 2 meter verder een joint, het went.
Het eten voor de eerste dag bestond uit een struisvogelburger, ook zoiets apart, maar ook dat went snel. Het voedsel in Afrika is over het algemeen sowieso vrij goed. Onze Braziliaanse vriend Felipe blijkt in dit hostel te werken en is weer ons gezelschap voor de komende dagen. De dagen daarna bestaan uit het bezichtigen van de stad en genieten van de vele restaurants. Het Ethiopische restaurant deed de geur in ons verblijf niet echt veel goeds, ondanks dat het eten goed smaakte.

2 dagen een auto huren. Rijden naar Kleinsbaai voor duiken met witte mensenhaaien. Wat een indrukwekkende dieren zijn dat om vlak voor je neus voorbij te zien zwemmen. Totaal niet angstaanjagend; ik kreeg juist de drang om ze aan te raken om te voelen of het allemaal wel echt was; dit was helaas niet toegestaan. Volgende dag een tourtocht rond Cape Town met onder andere Kaap de Goede Hoop en Cape Point.

Voor het weekend kiezen Paul en ik ervoor om te genieten van een luxe appartement voor 3 dagen. Heerlijk om je eigen ruimte te hebben en met een zwembad in het vooruitzicht en mooi weer op komst, heerlijk.
Het appartement was goed, maar het zwembad was zo'n 4m2. Ik heb geen idee waarom we dat niet zagen op de foto's.

Zaterdagavond namen we afscheid van onze Australische vriend Mitch met een paar drankjes in de stad. Het enige probleem met Mitch is; na een paar drankjes verandert zijn houding en vindt hij mannen ineens een stuk aantrekkelijker. Stel je maar voor, echt gebeurd overigens: ik kom een Nederlandse jongen tegen in de kroeg en praat weer een keer Nederlands en Mitch komt langslopen en lacht een keer lief. Ik leg aan deze Nederlander uit dat zijn gedrag wat kan veranderen naarmate de drank vordert en precies nadat moment betast hij de Nederlandse jongen op delen waar een hetero man niet betast wil worden door een man. Dit kreeg een vervolg toen ik de volgende morgen wakker werd en Mitch naast mij in bed lag en dicht tegen mij was aangekropen en Paul bleek op de bank in slaap te zijn gevallen. Ik heb dat weleens meegemaakt met Peter, maar die had het gewoon koud; tenminste dat zei hij dan. Het was mijn tentmaatje voor 5 weken en op dat moment was ik blij dat hij tijdens het reizen niet zo veel dronk:)

Paul en ik besluiten om samen verder te gaan. Qua karakters liggen we vrij dicht bij elkaar en laten elkaar vrij wanneer nodig; al is onze achtergrond vrij verschillend. Mijn achtergrond kennen jullie; de zijne is geboren in Australie, opgegroeid in Australie, Amerika, Saoedi-Arabie (in een compound voor een lange tijd) en Zwitserland (internationale kostschool). Veel problemen gehad in zijn jeugd met drugs en vrienden. Ik gok dat jullie uit zijn achtergrond wel kunnen opmaken dat we daarin vrij verschillend zijn opgegroeid. Daarom is het juist zo mooi om samen rond te reizen en te kunnen praten over alles. Ik heb heel veel leuke mensen ontmoet, maar als hij richting LA vertrekt zal ik toch wel even balen, het is/was een goede vriend. Tja, tegen iedereen waar je een tijdje mee optrekt neem je afscheid met de woorden 'see you somewhere; sometime or see you on Facebook'.

De opvolgende 2 weken verblijven we in en rond Cape Town. Beklimmen Lions Head en Table Mountain. Ik bezoek mijn eerste rugby en cricketwedstrijd; waarbij vooral rugby een geweldige entertainment is. Doen wat sightseeing en ontmoeten een groep Nederlanders waar we een paar keer mee hebben afgesproken om wat te drinken. Doen wat bezoekjes aan de buurt Waterfront, waar de zeehonden heerlijk in de haven ronddobberen.

26 februari zijn onze spullen gestolen (laptops en Ipods) en verdenken we onze 2 Duitse kamergenoten van diefstal. Echt alle signalen wezen hun kant op, maar het bleek niet zo te zijn. We hebben hun tassen doorzocht, wat een behoorlijk oncomfortabele situatie was, maar wij als Starsky en Hutch dachten echt de dieven te hebben gevonden. Kom op, er was zelfs een Duits boek gestolen uit de kamer, dus er was maar 1 mogelijkheid:)

Daarna een dagje mountainbikes huren en toeren. Inmiddels hebben we 2 Zuid-Afrikaanse vriendinnen gekregen die ons overal mee naartoe nemen. Al de bovenstaande ideeen kwamen uit hun bovenkamer, evenals het bezoeken van hun ouderlijke dorpen (waarbij je weer een beetje echt Afrika ziet) en plaatsen waar je als toerist gewoonweg niet komt.

Voor het eerst naar een TattooExpo geweest; ma niet ongerust zijn, ik heb er geen; maar ik was gewoon nieuwsgierig. Daarna wilden we een sportwedstrijd bekijken in een bar; blijkt het een Nederlandse bar te zijn waar zojuist carnaval is begonnen met alleen maar Nederlanders. De dinsdag erna hebben we Cape Town verlaten en vertrokken met de bus richting Jeffrey's Bay. De reis startte vrij apart; ik denk dat het een christelijke organisatie was; maar we starten met gebed (ik hoopte dat het normaal was en geen schietgebedje vanwege de kwaliteiten van de chauffeur). Daarna konden we tijdens de reis kijken naar JesusTV, inclusief gospel. Dat is opzich niet erg, maar wel als je probeert te slapen.

Aan het eind gekomen van dit verhaal voelt het zo anders dan voorgaande verhalen. Zuid-Afrika past voor mij niet echt in het plaatje van de landen die voorheen heb bezocht; verhoudingsgewijs is het zo westers. Natuurlijk heb je nog steeds veel bedelaars in Cape Town; als ik ga hardlopen in het park zijn er tenminste 20 mensen die de nacht verblijven in het park en net ontwaken als ik daar aan het rennen ben. Eerlijk gezegd, na bijna 5 maanden Afrika heb ik nog steeds geen idee hoe je met bedelaars en arme mensen om moet gaan. Soms geef je iets, soms kijk je een andere kant op en soms zeg je sorry ik heb geen kleingeld. Dan praat je je geweten weer goed, omdat je ergens een bordje ziet dat je geen bedelaars moet maken en ze niets moet geven of je zegt tegen jezelf als ik de ene wat geef moet ik de andere ook wat geven en ik kan ze niet allemaal wat geven. Ik weet het antwoord op deze kwestie niet, maar ik weet wel dat iedereen recht heeft op eten en een dak boven het hoofd. En meestal geniet ik van al de luxe (vergeleken met de bedelaars) die ik heb en tja soms schaam ik me ervoor. We zijn altijd maar geneigd om zoveel mogelijk voor onszelf te claimen en denken dat we zoveel nodig hebben om gelukkig te zijn. Nog steeds moet ik dan denken aan het moment dat ik samen met pa naar de kerk ging in Kenia en de mensen God dankten voor alles wat ze gekregen hadden; deze mensen waren zo blij met alles wat ze hadden en ik bleef me maar afvragen: wat hebben jullie dan? Geen water, elektriciteit of bezittingen. Maar het antwoord daarop was: ze waren in leven en konden voor hun kinderen zorgen!

De komende week ga ik mijn reis verder plannen; waarschijnlijk zal die vervolgd worden richting India. Ik zal proberen mijn status op Facebook beter te updaten, zodat het wat minder lang duurt voordat jullie iets van mij horen.

Probeer snel weer wat foto's te uploaden.

Liefs mij